หนอนแบกเป้

  วันนี้เราเลือกหม่ำมื้อกลางวันที่โรงแรมที่พัก รอเวลาให้หนุ่มหน้าใหม่มารับ อุ๊ย แฮปปี้วุ้ย รู้สึกครึ้มใจ คล้ายๆ เนื้อจะหอมๆชอบกล (อิอิ)  เวลาบ่ายโมงมาถึงรวดเร็ว คุณ Pineh หนุ่มหน้าขรึมภาษาอังกฤษคมคายนั่งรออยู่แล้ว คุณคนนี้ ใจดี มีน้ำใจช่วยหลือฉันด้วยเรื่องบางอย่าง อย่างไม่เกี่ยงงอน เราเลือกซื้อแพคเกจเดินภูเขาไฟบาตูร์จากคุณPineh เพราะเทียบราคาแล้วเท่ากันแต่ได้ของแถมคือมีรถมารับถึงอูบุด นอกจากนี้โรงแรม Surya ที่พัก ก็อยู่ในแถบเงียบสงบริมทะเลสาบละแวกKedisan ที่พลุกพล่านน้อยกว่าที่หมู่บ้านโตยาบุงกาห์แยะเลย คุณ Pineh ใจดีมาก พาฉันและเพื่อนแวะถ่ายรูปที่มุมงามๆของทุ่งนาขั้นบันไดบริเวณ Dewi Café ฉันเปรี้ยวปาก อยากดื่มกาแฟเหลือเกิน แต่คุณ Pineh บอกเพียงเบาๆ ว่าจะเลี้ยงเครื่องดื่มและขนมที่บ้านของเขา ก่อนจะถึงโรงแรม ........อุ๊ย  มีหนุ่มจะเลี้ยงกาแฟอีกแล้ว ชะเอิงเอย  บอกแล้วว่าเนื้อหอม หุหุ........ คุณPineh ไม่ได้มาคนเดียว แต่ พ่วง คุณ “วายัน” มาด้วย เจ้าตัวอมยิ้มน้อยๆเมื่อฉันนั่งนับนิ้วจำนวน “วายัน” ที่ได้พบ แค่ครึ่งวันเช้า ฉันก็เจอวายัน ร่วมสิบคน บุตรคนแรกของครอบครัวบาหลีจะได...

  ภายใต้แสงแดดอันระอุร้อนอ้าวของบาหลี ฉันกลับสะท้าน เมื่อหยาดน้ำมนต์หยดใส ไหลรินจากพวยในมือของผู้ทรงศีล ผ่านสองมือที่รอรับน้ำบูชา ผ่านปอยผม และผสมกับหยาดน้ำใสที่พราวหล่นเมื่อยามกระพริบตา ....มายาแห่งบาหลี กำเริบแล้วหรือไร?...... “อินโดฯเนี่ย มีอะไรน่าสนใจตั้งแยะ  โฮ้ย เมื่อก่อนชั้นต้องไปทำงานบ่อยๆ ขนาดนั้นยังเที่ยวไม่ทั่วเล้ย” เสียงงึมงำของอดีตเจ้านายคล้ายก้องในหัวอยู่ทุกย่างก้าว จังหวะชีวิตช่วงหนึ่งสัปดาห์บนเกาะบาหลีของฉันมีแต่ความระลึกถึงผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเคยให้ความเมตตาสอนสั่ง  ให้ความเอื้ออารีที่ไม่เคยคาดหวังสิ่งใดตอบแทน เป็นความคิดถึง ระลึกถึงอย่างเข้มข้น “พี่ชอบบาหลีจังว่ะ นี่ๆๆ เอ็งดู ดูซะก่อน รูปนี้ หอบมาจากบาหลีเว้ย แล้วนั่นๆ งานไม้แกะ สวยใช่ป่ะ” เสียงคนขี้บ่นยังตามมาไม่มีหยุดอยู่ในหัวฟูๆ  ฉันนั่งอมยิ้ม โอบกระบุงสานวาดลายสวย เอาไว้บนตัก มือกำถุงหูหิ้วที่บรรจุไม้แกะสลักรูปหน้า "สีดา" ขณะที่พาหนะพาฉันเคลื่อนห่างออกจาก ปซาร์ ซานี หรือ Art market นึกไปถึงรูปบนผนังห้องทำงานของอดีตเจ้านาย ก็ติดอยู่ตั้งแต่สมัยเมื่อสิบกว่าปีก่อน ครั้งฉันยังละอ่อน ยังร้อนรุ่ม และโผผิน...